Koncerz — miecz do przebijania pancerzy
Koncerz to miecz o bardzo długiej, prostej i wąskiej głowni o przekroju trój- albo czworograniastym. Nie miał ostrza do cięcia — służył wyłącznie do pchnięć. Głownia bywała dłuższa niż metr, a w najdłuższych egzemplarzach zbliżała się do półtora metra.
Husarz nie nosił go u pasa, tylko przytroczony do siodła. Sięgał po niego, gdy kopia pękła w pierwszym zderzeniu, i atakował dalej z konia — długość koncerza pozwalała dosięgnąć przeciwnika w kolczudze albo w pancerzu, zanim ten zdążył odpowiedzieć szablą.
Pałasz — prosta głownia do cięcia
Pałasz to broń o prostej, szerokiej głowni, jedno- albo obosiecznej, z rękojeścią podobną do szablowej. W przeciwieństwie do koncerza tnie, a nie tylko kłuje. Husarze wozili go — podobnie jak koncerz — przy siodle.
Szabla husarska
Szablę husarz nosił u boku, przy pasie. Szabla husarska miała zakrzywioną głownię i zamkniętą rękojeść z kabłąkiem chroniącym palce oraz pierścieniem na kciuk, zwanym paluchem. To broń do walki wręcz po rozbiciu szyku, kiedy na kopię i koncerz było już za ciasno.
Husaria w skrócie
Husaria pojawiła się w Polsce na przełomie XV i XVI wieku jako lekka jazda, a jako ciężka kawaleria ukształtowała się pod koniec XVI wieku. Jej najsłynniejsze zwycięstwa to Kircholm (1605), Kłuszyn (1610) i odsiecz wiedeńska (1683). Formacja przetrwała do reform 1776 roku.
Główną bronią husarza zawsze była kopia — długa, wydrążona w środku, łamiąca się w zderzeniu. Koncerz, pałasz i szabla to broń na to, co działo się chwilę później.
Miecz husarski w zbrojowni
Koncerza nie mamy dziś w ofercie. Jeśli szukasz repliki, napisz — sprawdzimy, czy wytwórca podejmie się takiego zamówienia, i wrócimy z odpowiedzią.